به نام خدا
لب لباب مثنوي معنوي ص 54و55- (41)
نهر دوم- رشحه پنجم
در بيان حج
حكايت
سوي مــــــــــــكه شيخ امت با يزيد از براي حج و عمره مـــــــــــــي دويد
او به هر شهري كه رفتي از نخست مر عزيزان را بكردي بازجـــــــــــــست
بايزيز اندر سفر جـــــــــستي بسي تا بيابد خضر وقت خـــــــــــــود كسي
ديد پيري با قدي همــــــــچون هلال ديد در وي فر و گفتار رجــــــــــــــــال
پيش او بنشست و مي پـرسيد حال يافتش درويش و هـــــم صاحب عيال
گفت عزم تو كـــــــــــــجا اي بايزيد رخت غربت را كـــــجا خواهي كشيد
گفت قصد كعبه دارم از پـــــــــــگه گفت هين بــــا خود چه داري زاد ره ؟
گفت دارم از درم نقــــــره دويست نك ببسته سخت بر گوشه ردي است
گفت طوفي كن به گردم هـفت بار ويــــــــــــن نكوتر از طواف حج شمار
وآن درم ها پيش مـــن نه اي جواد دان كه حــج كردي و حاصل شد مراد
عمره كرده عمر باقـــــــــي يافتي صاف گشتي بــــــــــر صفا بشتافتي
حق آن حقي كــه جانت ديده است كه مرا بر بيت خود بگــــــــزيده است
كعبه هر چندي كــه خانه بر اوست خلقت من نيز خانه ســــــــــر اوست
تا بكرد آن خـــــــانه را در وي نرفت واندر اين خانه به جز آن حـــي نرفت
چون مـــــــرا ديدي خدا را ديده اي گرد كعبه ي صدق بر گــــــرديده اي
خـــدمت من طاعت و حمد خداست تا نپنداري كه حق از من جـــــداست
چشـــــــــــم نيكو باز كن در من نگر تا ببيني نور حق انــــــــــــــــدر بشر
+ نوشته شده توسط محسن اهورایی در دوشنبه سیزدهم مهر 1388 و ساعت
10:30 |